تلخ ترين تجربه

غم دل

Thu, 06 Oct 2011 12:05:00 GMT

اگر خواهم غم دل با تو بگويم

تو را تنها نمي يابم

اگر تو را تنها بيابم جايي نمي يابم

اگر جايي پيدا شد و تنها تو را يابم

ز شادي دست و پا گم مي کنم خود را نمي يابم

نبودنت

Thu, 30 Dec 2010 15:27:00 GMT

♥نبودنت بهترين بهانه است براي اشک ريختن ...

ولي کاش بودي تا اشکهايم از شوق ديدارت سرازير ميشد ...

کاش بودي و دستهاي مهربانت مرهم همه دلتنگيها و نبودنهايت ميشد ...

کاش بودي تا سر به روي شانه هاي مهربانت مي گذاشتم

و دردهايم را به گوش تو ميرساندم... بدون تو عاشقي برايم عذاب است

ميدانم که نميداني بعد از تو ديگر قلبي براي عاشق شدن ندارم...

من زنده ام اما ....♥

خيلي سخته

Thu, 30 Dec 2010 15:19:00 GMT

خيلي سخته توي باييز با غريبي اشنا شي

اما وقتي که بهار شد يه جوري ازش جدا شي

مرگ

Fri, 24 Dec 2010 00:32:00 GMT

روي قبرم بنويسيد کبوتر شدو رفت

زير باران غزلي خواند دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خوردست،سم يا غم دل

آنقدر غرق جنون بود که پرپر شدو رفت

روز ميعاد،همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ي ميعاد برابر شد و رفت

او کسي بود که از غرق شدن مي ترسيد

عاقبت روي تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب تز دل خرشيد گذر خواهي کرد

دختري ساده که يک روز کبوتر شدو رفت

قول مي دهم

Wed, 08 Sep 2010 01:19:00 GMT

به خودم قول مي دهم ديگر دلم برايت تنگ نشود

قول مي دهم ديگر با ترنم صدايت آسمان چشمانم باراني نشود

قول مي دهم ديگربا تصور چهره زيبايت عاشق چشمانت نشوم

قول مي دهم ديگر با خاطرات زندگي نکنم

قول مي دهم ديگر به کلبه دلتنگي ات نيايم

<**ادامه مطلب...**>

قول ميدهم ديگر اشکهايم آبرويم را به تاراج نبرد

قول ميدهم ديگر ستاره ي آرزويت را کم فروغ نکنم

قول ميدهم آسمان دلم را با ستاره وجودت گل باران نکنم

قول ميدهم دلم را اززير پايت بردارم

قول ميدهم ديگرآسمان ، ابراها را در روزهاي دلتنگي ام نگرياند

قول ميدهم ديگر نفسهايم را به عشق تو نکشم

قول ميدهم ديگر در کلبه دلم جايت ندهم

محبت

Wed, 08 Sep 2010 01:10:00 GMT

نام تو را اورده ام دارم عبادت مي كنم

گرد نگاهت گشته ام دارم زيارت مي كنم

دستت به دست ديگري از اين گذشته كار من

اما نمي دانم چرا دارم حسادت مي كنم

گفتي دلم را بعد از اين دست كسي ديگر دهم

شايد تو با خود گفته اي دارم اطاعت مي كنم

رفتم كنار پنجره ديدم تو را با.....بگذريم

چيزي نديدم اين چنين دارم رعايت مي كنم

من عاشق چشم تو ام تو مبتلاي ديگري

دارم به تقدير خودم چنديست عادت ميكنم

تو التماسم مي كني جوري فراموشت كنم

با التماس اما تو را به خانه دعوت مي كنم

گفتي محبت كن برو باشد خدا حافظ ولي

رفتم كه تو باور كني دارم محبت مي كنم

شقايق

Wed, 08 Sep 2010 01:07:00 GMT

شقايق گفت باخنده :نه بيمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حديث ديگري دارم

گلي بودم به صحرايي، نه با اين رنگ و زيبايي

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي

يکي از روزهايي که زمين، تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود<**ادامه مطلب...**><**ادامه مطلب...**>

ز آنچه زير لب مي گفت شنيدم سخت شيدا بود

نمي دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود، اما …..

طبيبان گفته بودندش اگر يک شاخه گل آرد ازآن نوعي که من بودم …..

بگيرند ريشه اش را بسوزانند شود مرهم براي دلبرش آندم شفا يابد

چنانچه با خودش مي گفت بسي کوه و بيابان را بسي صحراي سوزان را

به دنبال گلش بوده و يک دم هم نياسوده

که افتاد چشم او ناگه به روي من

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من

به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد و به ره افتاد و او مي رفت

و من در دست او بودم و او هرلحظه سر را رو به بالاها تشکر از خدا مي کرد

پس از چندي هوا چون کور? آتش زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟

در اين صحرا که آبي نيست به جانم هيچ تابي نيست

اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من براي دلبرم هرگز دوايي نيست

واز اين گل که جايي نيست خودش هم تشنه بود اما…..

نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و من در دست او بودم

وحالا من تمام هست او بودم دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب، نسيمي در بيابان کو ؟ و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

که ناگه روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد

دلش لبريز ماتم شد کمي انديشه کرد آنگه مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

نشست و سينه را با سنگ خارايي زهم بشکافت اما !

آه صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو ميکرد

نمي دانم چه مي گويم؟ به جاي آب، خونش را به من مي داد

و بر لب هاي او فرياد بمان اي گل که تو تاج سرم هستي

دواي دلبرم هستي بمان اي گل ومن ماندم نشان عشق و شيدايي

و با اين رنگ و زيبايي و نام من شقايق شد گل هميشه عاشق شد